Hoofdstuk 1 Nieuwe start

Ik zat in de trein het landschap vloog aan mij voorbij. Ik hoorde kinderen schreeuwen en lachen, niet van die kinderlachen maar die valse pestlachen die ik maar al te goed kende. Beelden van mensen die boos op me werden, me sloegen enzovoort. Ik wreef over mijn knie waar een grote blauwe plek op zat. Die kreeg ik met de tekst “een mooie souvenir voor je volgende klas”. Die stomme rotkinderen dacht ik bij me zelf. Altijd waar ik kwam werd ik gepest, niemand die wat gaf om me. Zelfs mijn ouders hebben het altijd te druk. Mijn vader heeft een moeilijke baan waardoor ik vaak moest verhuizen; in mijn geval wel fijn, maar dat denk je maar. Want overal waar ik ging volgde mijn reputatie me. Overal werd ik gepest. Mijn  vader zei dat hij als verrasing het huis zelf in orde ging maken zodat ik later kon komen. Volgens hem kon ik dan rustig afscheid nemen van mijn vrienden. Ach welke vrienden dacht ik bij mezelf, niemand. Ik ging verhuizen naar Luega een stad vlak bij… niks eigenlijk;  het lag heel afgelegen: 900km ongveer van mijn woonplaats. Lang in de trein en voor wat eigenlijk… niks! Ik zou toch geen vrienden krijgen zoals altijd. Dingdong ik werd wakker uit mijn gedachten. ”U bent in Luega” zei de luidspreker met een vreemde bibber in zijn stem. Ik stond op met een zucht, pakte mijn tas en viel bijna om door een jongen die zijn voet uitstak. Ik herpakte gelukig mijn evenwicht. Ik hoorde de jongen gniffelen. Maar ach, mijn onhandigheid was er alleen maar op achteruit gegaan. Toen de deuren open gingen en ik daar zo stond voelde ze toch een sprankje hoop op een goede nieuwe start. Maar mijn hoop verdween als sneeuw voor de zon toen mijn vader aankwam in zijn soort wat… was het eigenlijk, tja  een soort pyama. Zijn stem schalde over het perron “boterbloezempje, boterbloezempje”; “gewoon doen of je niet bij hem hoort” zei een stemmetje achter in mijn hoofd . “Ja” zei een ander stemmetje “maak  gewoon een grote omweg langs hem heen!” Maar ik met mijn domme hoofd had al naar hem gekeken en onze blikken waren gekruisd en hij wist dat ik hem gezien had. Dus er zat nog maar 1 ding op: met hem mee gaan helaas. En ik schaam me rot. Tja eigen schuld zei het stemmetje in mijn hoofd. Toen ik die 5 minuten  die wel uren leken, naast mijn vader liep, op weg naar de auto. Iedereeen keek me na met zoon rare wie is zei nou? en waarom gaat zo’n meisje mee met zo’n oude man? blik. Toen we in de auto zaten bombadeerde mijn vader me met vragen zoals” hoe was je reis? ,heb je afscheid kunnen nemen van je vrienden?en vind je het hier mooi?”Ik antwoordde aleen naar eer en geweten… presies zoals hij het zou willen horen! Ik was nu opweg naar mijn nieuwe huis, mijn nieuwe start….