Verstoppertje

 

Er was eens een prinsesje en haar naam was Roos. Ze woonde in een land hier ver vandaan samen met haar ouders, de koning en de koningin van het Land van Prinses Roos.

Op een dag ging prinses Roos samen met haar vriendinnen Julia, Maaike en Lisa spelen in de tuin van het paleis.

De koning waarschuwde nog: ‘Niet de paleistuin uitgaan want dan kom je in het donkere bos en daar is het heel gevaarlijk!’.

‘Ja, papa!’, zie prinses Roos met haar liefste stemmetje.

‘Ja, koning!‘, zeiden Julia, Maaike en Lisa in koor.

‘Wat zullen we gaan doen?’, vroeg prinses Roos.

Maaike riep: ‘Voetballen!‘.

‘Nee!’, riepen de andere meiden meteen.

‘Hockey!’, riep Julia.

‘Nee!’, riepen de meiden.

‘Eeh, verstoppertje?’, vroeg Lisa.

’Jaaaa!’, riepen de meiden in koor.

‘Ik ben hem wel’, zei Maaike, “ik tel tot 20!” en de meiden stoven weg.

dit plaatje is gemaakt door iris veenstra

‘20, 19, 18, 17,….’, hoorden prinses Roos, Julia en Lisa.

‘Kom op”, zei prinses Roos, ‘we gaan ons in het bos verstoppen’.

‘Maar, maar,’ zei Julia, ‘we hebben beloofd….’

’10, 9, 8, 7,…. Hoorde ze en ze rende snel achter prinses Roos aan, het donkere bos in. Lisa keek een beetje verward om zich heen en rende dan toch ook maar snel het donkere bos in.

‘3, 2, 1, 0, wie niet weg is is gezien!” riep Maaike en ze doorzocht de hele tuin maar … geen spoor van haar vriendinnen. Toen ze bij het hek ging kijken zag ze allemaal voetsporen die naar het bos leidden.

Maaike aarzelde even want ze had de koning beloofd dat ze niet het bos in zou gaan. Maar tóch ging ze het bos in, op zoek naar haar vriendinnen.

Lisa, Julia en prinses Roos liepen door het donkere bos. Na een tijdje kwamen ze bij een houten huisje. Er zat een oude vrouw in een schommelstoel.

‘Mevrouw, kunt u ons vertellen hoe wij terug naar huis gaan?’ vroeg prinses Roos.

Wat prinses Roos niet wist is dat het vrouwtje dat zo aardig en betrouwbaar leek in werkelijkheid de boze heks was, die erg van kindertjes-soep hield, vooral met prinsesjes erin.

dit plaatje is gemaakt door anna klein

‘Tuurlijk, kom maar even mee naar binnen’, zei het vrouwtje en de meisjes volgden haar meteen. ‘Kom maar even hier, dan wijs ik jullie de weg naar het kasteel op de kaart aan.’

Zonder dat de meisjes het wisten waren ze in de val gelopen. Ze werden vastgebonden door de boze heks en in de toverketel gestopt…

Ondertussen was Maaike bij een ander houten huisje in het grote donkere bos aangekomen. Er was een vrouwtje aan het werken in haar moestuintje.

‘Pardon mevrouw’, zei Maaike, ‘heeft u hier net kinderen zien lopen die zich verstopten of zo?’

Het oude vrouwtje keek om en zei: ‘Sorry kind, nee het spijt me, ik heb ze niet gezien, maar ik heb wel een idee waar ze kunnen zitten. Spring maar achter op mijn bezem en zal het je laten zien. En trouwens, ik ben de lieve heks.’

‘Een heks?’, zei Maaike ongelovig?

‘Ja, een lieve heks’, zei de lieve heks ongeduldig, ‘stap maar achter op de bezem, voordat we nog meer tijd verliezen.’

Ondertussen zaten Lisa, Julia en prinses Roos nog steeds in de toverketel maar nu stonden ze buiten en zat er heet water in de ketel. Ze wilden gillen en roepen om hulp maar de boze heks had hen betoverd en ze konden niet meer praten.

Maaike en de lieve heks vlogen boven het houten huisje van de boze heks en zagen de toverketel met de 3 meisjes erin. De bezem van de lieve heks landde achter het huisje van de boze heks en fluisterend vertelde de lieve heks Maaike haar plan…

Maaike stapte van de bezem af en gluurde om het hoekje. Ze zag de boze heks kruiden plukken terwijl haar vriendinnen in de toverketel zaten.

Ineens hoorde Maaike een schreeuw vanuit de lucht. De boze heks keek op en op dat moment werden haar kruidenmandje gestolen door de lieve heks. De boze heks schreeuwde hard tegen de lieve heks en rende haar achterna.

Maaike kwam tevoorschijn en rende zo snel ze kon naar de toverketel toe. Ze haalde het magische zakmes tevoorschijn dat ze van de lieve heks had gekregen en sneed het touw door waar haar vriendinnen mee vastgebonden waren.

Lisa, Julia en prinses Roos sprongen snel uit de toverketel en renden samen met Maaike naar de andere kant van het houten huisje. Daar lagen 4 behekste bezems die meteen naar het paleis zouden vliegen als ze erop zouden gaan zitten. De meisjes pakten allemaal een bezem en vlogen zo terug naar het paleis.

De koning stond bezorgd, met de koningin stevig vastgeklemd, op de uitkijk naar zijn lieve prinsesje. De koning keek zeer verbaasd toen de meisjes op bezemstelen kwamen aanvliegen en netjes voor de koning en de koningin landden. Ze vertelden meteen het hele verhaal en toen ze klaar waren met vertellen zei de koning:’Pom, pom, pom, die jeugd van tegenwoordig…’